Szczaw zwyczajny (Rumex acetosa var. vulgaris) Szczaw
Wszystko o odmianie
Opis odmiany
**Szczaw zwyczajny (Rumex acetosa var. vulgaris)** – odmiana rośliny z rodziny rdestowatych (Polygonaceae), należąca do rodzaju szczaw (Rumex). Jest to bylina wieloletnia, szeroko rozpowszechniona w Europie, Azji i Ameryce Północnej. Szczaw zwyczajny wykorzystywany jest zarówno jako roślina jadalna, jak i roślina lecznicza, ceniona ze względu na swoje właściwości smakowe oraz zdrowotne.
Szczaw zwyczajny osiąga zwykle wysokość od 30 do 70 cm. Posiada charakterystyczne lancetowate liście, które są jasnozielone, często lekko błyszczące. Liście szczawiu są zwykle lekko zakrzywione ku górze, o głęboko wyciętej nerwacji. Roślina tworzy rozgałęziony kłącze, z którego wyrastają pionowe, rozgałęzione pędy kwiatostanowe. Kwiaty szczawiu są drobne, zielono-czerwone i zebrane w luźne wiechy.
Szczaw zwyczajny występuje na całym obszarze Europy oraz w wielu rejonach Azji i Ameryki Północnej. Preferuje stanowiska wilgotne, ale dobrze zdrenowane, takie jak łąki, brzegi rzędów wodnych, przydroża, ogrody oraz nieużytki. Roślina dobrze rośnie na glebach umiarkowanie żyznych i lekko kwaśnych, choć wykazuje dużą tolerancję na różne warunki glebowe.
Liście szczawiu zwyczajnego są jadalne i cenione w kuchni głównie jako dodatek do zup, sosów, sałatek oraz jako zielony składnik w różnorodnych daniach. Charakteryzują się kwaśnym, lekko cierpkim smakiem, który zawdzięczają obecności kwasu szczawiowego i kwasu askorbinowego. W medycynie ludowej szczaw był stosowany jako środek oczyszczający i wzmacniający, pomagający przy dolegliwościach trawiennych oraz jako łagodny środek moczopędny.
Szczaw zwyczajny zawiera znaczące ilości kwasu szczawiowego, który nadaje roślinie charakterystyczny kwaśny smak. Oprócz tego jest bogatym źródłem witaminy C, flawonoidów, kwasów organicznych oraz soli mineralnych, takich jak żelazo, potas i wapń. Zawartość tych składników wpływa korzystnie na właściwości prozdrowotne rośliny, chociaż nadmierne spożycie może być niekorzystne ze względu na ryzyko tworzenia kamieni nerkowych.
Mimo że szczaw zwyczajny jest rośliną pospolitą i mało wymagającą, w uprawie należy zwrócić uwagę na unikanie stanowisk intensywnie nawożonych azotem, które mogą powodować zmniejszenie jakości liści i zwiększenie stężenia kwasu szczawiowego. Roślina może być atakowana przez niektóre gatunki mszyc oraz mączlika warzywnego, jednak na ogół jest odporna i łatwa w uprawie. W środowisku naturalnym bywa traktowana jako chwast, zwłaszcza na terenach uprawnych.