Szczaw długolistny (Rumex longifolius) Szczaw
Wszystko o odmianie
Opis odmiany
**Szczaw długolistny (Rumex longifolius)** – opis odmiany szczawiu
Szczaw długolistny (Rumex longifolius) jest jedną z wielu odmian roślin z rodzaju szczaw (Rumex), należącego do rodziny rdestowatych (Polygonaceae). Roślina ta wyróżnia się przede wszystkim charakterystycznymi, długimi liśćmi oraz dużą wysokością, która może sięgać nawet do 1,5 metra. Jest to bylina o silnie rozgałęzionym korzeniu palowym, co umożliwia jej przetrwanie w różnych warunkach siedliskowych.
Morfologia i budowa rośliny Szczaw długolistny posiada łodygę prostą, wzniesioną, pokrytą drobnymi włoskami. Liście są jego wyróżniającym elementem – osiągają długość do 30 cm, są lancetowate, szerokie, z wyraźnie widocznymi nerwami. Krawędzie liści bywają lekko pofalowane, a ich końce zaostrzone. Roślina kwitnie od czerwca do sierpnia, wytwarzając drobne, zielono-czerwone kwiaty zebrane w luźne wiechy, które później przekształcają się w owoce – trójgraniaste orzechy.
Siedlisko i występowanie Szczaw długolistny rośnie głównie na wilgotnych łąkach, obrzeżach lasów, brzegach rowów i cieków wodnych oraz wzdłuż ścieżek i dróg. Preferuje gleby żyzne, wilgotne, często o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego. Występuje naturalnie przede wszystkim w Europie, zwłaszcza w strefach umiarkowanych, ale jest spotykany także na obszarach Azji północnej.
Znaczenie i zastosowanie Szczaw długolistny jest rośliną o stosunkowo ograniczonym znaczeniu w uprawie i gospodarce rolnej, choć bywa wykorzystywany jako roślina pastewna oraz w zielarstwie. Zawiera kwas szczawiowy oraz inne związki mineralne, dlatego wymaga ostrożności przy spożyciu, zwłaszcza przez zwierzęta gospodarskie oraz ludzi, którzy powinni ograniczać jego spożycie ze względu na właściwości antyodżywcze tego kwasu.
Cechy różnicujące Szczaw długolistny różni się od innych odmian szczawiu, takich jak szczaw zwyczajny (Rumex acetosa), przede wszystkim długością i kształtem liści – są one znacznie dłuższe, bardziej wąskie i lancetowate. Ponadto łodyga szczawiu długolistnego jest często bardziej owłosiona. Kwitnienie i cechy kwiatów są podobne do innych szczawiów, jednak wiechy kwiatowe są bardziej rozgałęzione.
Ochrona i uprawa W stanie naturalnym szczaw długolistny nie jest gatunkiem zagrożonym. W uprawie wymaga stanowisk wilgotnych i żyznych, oświetlonych. Może być wprowadzany do ogrodów jako roślina ozdobna lub użytkowa, choć raczej rzadko ze względu na mniejszą popularność. Kontrola populacji tej rośliny jest potrzebna w miejscach, gdzie może być uciążliwym chwastem, zwłaszcza na terenach rolniczych i w pobliżu upraw.