Rabarbar

Wszystko o roślinie

Opis rośliny

Rabarbar, znany również pod nazwą rzewień, to roślina z rodziny rdestowatych (Polygonaceae), należąca do rodzaju Rheum. Jest byliną uprawianą głównie ze względu na swoje jadalne ogonki liściowe, które wykorzystywane są w kuchni do przygotowywania deserów, kompotów czy przetworów. Pochodzi z obszarów Azji Środkowej i Wschodniej, gdzie jego dzikie gatunki występują naturalnie. W Polsce rabarbar jest rośliną uprawną i popularną w ogrodach warzywnych.

Roślina ta charakteryzuje się silnym, grubym kłączem, z którego wyrastają duże, trój- lub pięcioklapowe liście osadzone na długich ogonkach. Ogonki liściowe są mięsiste i soczyste, o barwie od zielonkawej do czerwonej lub różowej, co uzależnione jest od odmiany. Liście rabarbaru są duże i mają charakterystyczny kształt z wyraźnie zaznaczonymi nerwami. Ważnym aspektem jest fakt, że sam liść zawiera kwas szczawiowy, który w większych ilościach jest toksyczny dla ludzi, dlatego spożywanie liści jest niezalecane.

Rabarbar rozwija się najlepiej na glebach żyznych, próchnicznych i dobrze zdrenowanych, o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym. Najlepiej rośnie w miejscach słonecznych lub półcienistych. Roślina jest mrozoodporna i odporna na suszę, co sprawia, że jest łatwa w uprawie nawet w klimacie umiarkowanym. W Polsce najczęściej sadzi się go na wiosnę, a jego okres zbioru przypada od końca kwietnia do czerwca, choć we wczesnych odmianach zbiory mogą rozpocząć się już w kwietniu.

W kuchni wykorzystuje się przede wszystkim ogonki liściowe rabarbaru. Mają one kwaśny smak, wynikający z obecności kwasu szczawiowego i kwasów organicznych, co czyni je idealnym składnikiem słodko-kwaśnych potraw. Rabarbar jest często dodawany do ciast, kompotów, dżemów oraz sosów. Ze względu na swoją unikalną kwasowość znakomicie komponuje się z truskawkami czy jabłkami. Przed spożyciem ogonki powinno się dobrze umyć i obrać z włókien.

Rabarbar wykazuje również właściwości lecznicze. Zawiera witaminy z grupy B, witaminę C, składniki mineralne takie jak wapń, potas czy magnez oraz błonnik. Tradycyjnie stosowany był jako środek przeczyszczający i wspomagający trawienie. Współcześnie jego zastosowanie medyczne jest ograniczone ze względu na obecność kwasu szczawiowego, który w nadmiarze może prowadzić do powstawania kamieni nerkowych. W związku z tym osoby z chorobami nerek powinny unikać spożywania rabarbaru.

Podsumowując, rabarbar jest rośliną cenioną zarówno w ogrodnictwie, jak i w kuchni, gdzie dzięki swoim specyficznym cechom smakowym doskonale urozmaica wiele potraw. Jego uprawa jest stosunkowo prosta, a wymogi klimatyczne niewielkie, co sprawia, że jest popularny w wielu krajach świata. Pomimo obecności związków potencjalnie toksycznych, przy zachowaniu odpowiednich środków ostrożności stanowi wartościowy składnik diety.