Choroby Cebula Japońska

Zobacz także

Cebula Japońska

Cebula

Choroby

**Choroby cebuli japońskiej (Allium cepa var. aggregatum) – szczegółowy opis**

Cebula japońska, znana również jako odmiana agregatowa cebuli zwyczajnej, jest popularną rośliną uprawną o specyficznych wymaganiach i wrażliwości na różne choroby. Ze względu na charakterystyczną budowę cebulek, które tworzą się w formie charakterystycznych skupisk, choroby mogą rozprzestrzeniać się dość szybko i powodować poważne straty w uprawach. W tym tekście omówię najważniejsze choroby cebuli japońskiej, ich objawy, przyczyny oraz metody zwalczania.

**1. Zgnilizna twardzikowa (Sclerotium cepivorum)**

Jedną z najgroźniejszych chorób cebuli japońskiej jest zgnilizna twardzikowa, wywoływana przez grzyb Sclerotium cepivorum. Patogen ten atakuje przede wszystkim cebulki i korzenie, powodując ich brunatnienie i mięknięcie. Zainfekowane rośliny szybko więdną i zasychają. Charakterystyczną cechą tej choroby jest obecność białej, watowatej grzybni z czarnymi sklerocjami, które umożliwiają przetrwanie grzyba w glebie przez długi czas. Choroba ta jest trudna do zwalczenia, dlatego tak ważne jest zapobieganie, poprzez stosowanie zdrowych sadzeniaków oraz płodozmian.

**2. Mączniak prawdziwy (Erysiphe polygoni)**

Mączniak prawdziwy to choroba grzybowa, która często atakuje liście i łodygi cebuli japońskiej. Objawia się charakterystycznym, białym, mączystym nalotem na powierzchni liści, który z czasem powoduje ich żółknięcie i usychanie. W przypadku silnego porażenia znacznie obniża się wartość produkcyjną roślin. Grzyb rozwija się szczególnie intensywnie w ciepłych i suchych warunkach, a do jego zwalczania stosuje się fungicydy systemiczne oraz mieszańce preparatów biologicznych.

**3. Fuzarioza (Fusarium oxysporum f. sp. cepae)**

Fuzarioza cebuli japońskiej to choroba wywoływana przez grzyb Fusarium oxysporum, który atakuje system korzeniowy oraz szyjkę cebuli. Objawy obejmują żółknięcie liści, więdnięcie roślin, a także brunatne przebarwienia lub zgorzel szyjki cebuli. Patogen przenika do roślin przez uszkodzenia sadzeniaków lub gleby. Choroba ta może powodować znaczne straty w plonie, szczególnie przy uprawie na glebach ciężkich i zlewnych. W zapobieganiu ważna jest dezynfekcja gleby, stosowanie zdrowego materiału sadzeniowego oraz unikanie uszkodzeń mechanicznych cebulek podczas sadzenia.

**4. Mączniak rzekomy (Peronospora destructor)**

Mączniak rzekomy jest groźnym patogenem, który powoduje plamistość liści i pseudopędów cebuli japońskiej. Objawia się powstawaniem jasnozielonych lub żółtawych plam na liściach, które później brunatnieją. Na spodniej stronie liści pojawia się charakterystyczny, szarozielony nalot zarodników. Choroba rozwija się zwłaszcza w chłodne i wilgotne dni oraz nocne mgły. Aby zapobiegać mączniakowi rzekomemu, stosuje się odpowiednie fungicydy oraz dba się o właściwą cyrkulację powietrza między roślinami.

**5. Wirusowe choroby cebuli – mozaika cebuli**

Wirus mozaiki cebuli (Onion yellow dwarf virus, OYDV) jest czynnikiem wywołującym choroby wirusowe, które znacznie obniżają jakość i wielkość plonu. Objawy to mozaikowatość liści, przebarwienia, deformacje oraz zahamowanie wzrostu roślin. Wirus przenoszony jest przez mszyce, dlatego zwalczanie szkodników oraz stosowanie zdrowego materiału cebulowego jest kluczowe. Choroby wirusowe są trudne do zwalczania chemicznego; w praktyce najważniejsza jest profilaktyka.

**6. Czarna zgnilizna cebuli (Alternaria porri)**

Czarna zgnilizna cebuli to choroba grzybowa, której sprawcą jest Alternaria porri. Objawia się powstawaniem ciemnych, czarnych plam na liściach oraz na zewnętrznych warstwach cebul. Plamy mogą się powiększać, prowadząc do zamierania tkanek. Ta choroba rozwija się szczególnie podczas wilgotnej pogody. Zwalczanie polega na usuwaniu porażonych roślin, aplikacji fungicydów i zapewnieniu dobrej wentylacji w uprawie.

Podsumowując, cebula japońska jest rośliną narażoną na wiele chorób, które mogą znacząco obniżyć plon i jego jakość. Kluczem do skutecznej ochrony jest przede wszystkim zapobieganie poprzez stosowanie zdrowego materiału sadzeniowego, wykonywanie płodozmianu, odpowiednie nawożenie i nawadnianie, a także regularna kontrola plantacji i szybka reakcja w przypadku pojawienia się symptomów chorób. W wielu przypadkach niezbędne jest również zastosowanie odpowiednich środków ochrony roślin, w szczególności fungicydów.